Paciorkowce wywołują dużą ilość chorób skórnych, które różnią się od schorzeń, spowodowanych gronkowcami, charakterem wysięku i umiejscowieniem. Paciorkowiec powoduje w skórze przekrwienie i wysięk surowiczy z nieznaczną domieszką leukocytów lub krwinek. Zmiany paciorkowcowe umiejscawiają się z upodobaniem na głowie w pobliżu naturalnych otworów ciała ludzkiego — gdyż paciorkowce saprofitują bardzo często na błonie śluzowej jamy ustnej, migdałów, nosa, rozszerzając się stąd na bliższe i dalsze okolice skóry -^— umiejscawiają się również na kończynach ze względu na utrudnione warunki krążenia krwi. Te zmiany bardzo szybko tracą swój Charakter skutkiem następowego zakażenia gronkowcem. Paciorkowcowe schorzenia skóry (stneptoooecia, pyodermitis streptogen.es, streptodlermatosis) bywają często. Zmiany występują w jej warstwach powierzchownych albo w głębokich.
Jedną z odmian skórnych schorzeń są (staphylodermija periporica, sudoripara suppurativn, hydradenitis flegmonosa seu sup-purativa, fblliculitis abscedens infantum) czyli mnogie ropnie skóry u niemowląt i dorosłych. Powstają najczęściej u dzieci skutkiem zakażenia gronkowcem ujścia gruczołów potowych. Umiejsca* wiają się najczęściej w pachach, a następnie w okolicy otworu stolcowego i brodawki sutkowej, na pośladkach i w innych okolicach ciała. W głębi skóry powstają twarde guzki, skóra nad niemi czerwieni się, potem sinieje, zeieńcza się, pęka i zawartość ropna guzka opróżnia się nazewnątrz. Ropnie również mogą wessać się powoli. Niekiedy guzki występują gromadnie, zlewają się, obok nich może zjawiać się zapalenie torebek włosowych, czyraki i inne schorzenia ropne. Przebieg cierpienia jest bardzo uporczywy i ma skłonność do nawrotów.